Why We Try onderzoekt wat er gebeurt als mensen iets nieuws proberen en hoe die ene
beslissing een levensbepalend keerpunt kan worden.
De serie vertelt intieme en eerlijke verhalen over menselijke ontdekkingen, met de nadruk op de emotionele kant van sport en beweging. Het legt momenten van twijfel, motivatie, strijd en groei vast en laat zien hoe krachtig het kan zijn om de eerste stap te zetten. Door authentieke verhalen te belichten, geven we de "try it" mentaliteit een boost.
De serie herinnert ons eraan dat sport niet wordt bepaald door medailles, records of een vlekkeloze techniek. In plaats daarvan gaat het om het exacte moment waarop motivatie omslaat in actie. Elke persoonlijke transformatie begint met een beslissing om het te proberen: gedreven door nieuwsgierigheid en moed. Soms is die beslissing luid en bewust, soms stil en haast onopgemerkt. Maar achter elke ommekeer schuilt een allesbepalend moment dat iets nieuws in beweging zet. Why We Try vertelt de verhalen achter deze momenten en viert de menselijke kant van beweging.
In de derde aflevering laat Erik zien hoe een diagnose de katalysator werd voor een nieuw avontuur. In plaats van op te geven, vond hij zijn vrijheid op het water met zijn SUP. Zijn verhaal raakt de kern van Why We Try en laat zien hoe een diepe band met de natuur ons helpt ons eigen leven te sturen.
Eriks band met het water is altijd diepgeworteld geweest in de zomers aan het meer met zijn opa. Maar zijn echte reis begon met de diagnose van multiple sclerose. Het gevoel de controle te verliezen werd zijn katalysator: wachten was geen optie meer. Hij moest nu handelen en zijn dromen verwezenlijken.
Voor Erik is elke dag op het water een overwinning van optimisme op onzekerheid. Het is een constante herinnering dat het leven vol mogelijkheden zit. Of hij nu alleen is of met zijn gezin, het water is zowel zijn anker als zijn vrijheid - een plek van constante beweging waar alleen hij de richting van zijn reis bepaalt.
Ooit volgde haar leven een volledig gepland pad naar een traditionele carrière. Jaren van studie hadden een duidelijke richting bepaald.
Maar onder de oppervlakte voelde iets onvervuld. Op papier klopte het pad, maar toch voelde het niet goed. In plaats van op de automatische piloot door te gaan, nam Josephine een moedige beslissing: ze koos een andere richting.
Haar keerpunt was niet luid of dramatisch. Het begon met een vraag: Hoe kom ik waar ik echt wil zijn? En wat wil ik echt?
Op zoek naar die antwoorden richtte ze zich op haar welzijn en keerde ze zich naar binnen. Door middel van meditatie, ademwerk en mindful bewegen in de kou, begon ze weer contact te maken met zichzelf. Ze liet het lawaai van buitenaf achter zich en kwam volledig in het moment.
Vandaag de dag begeleidt Josephine anderen door diezelfde ervaring. Haar dagen beginnen in stilte, buiten in de kou, met meditatie, zachte yoga en bewust ademhalen. Vanaf daar gaat de reis verder: je stapt in ijswater, wandelt door besneeuwde landschappen en omarmt de stilte van de bergen.
De kou blijft koud. Je voelt het elke keer. Maar de focus verschuift: weg van bevroren voeten naar aanwezig en gezond blijven. Het wordt een afstemming van adem, lichaam en geest.
Wat begon als een persoonlijke zoektocht naar helderheid is uitgegroeid tot een missie om anderen te helpen hun eigen helderheid te vinden.
In een tijd waarin alles tot stilstand kwam, raakte Helen geïsoleerd van familie en vrienden. Ze voelde zich leeg en eenzaam, afgesloten van de wereld om haar heen. Maar in de stilte ontdekte ze één ding dat ze nog steeds kon: hardlopen. Het werd haar constante, haar structuur en haar bevrijding.
Stap voor stap, dag voor dag ging ze vooruit – nooit echt alleen, altijd vergezeld door haar schaduw. Wat begon als een persoonlijke ontsnapping veranderde in iets veel groters. Ze begon haar reis met het simpele idee om te gaan hardlopen. Drie jaar en duizend halve marathons later werd haar prestatie erkend met een Guinness World Record
